Είσοδος χωρίς αναμονή διαθέσιμη Η οροφογραφία του Τιέπολο και η Μεγάλη Σκάλα του Νόιμαν
Τα αριστουργήματα του παλατιού σε μια ανάβαση: ένας θόλος που υψώνεται χωρίς στήριγμα, η μεγαλύτερη οροφογραφία στον κόσμο και οι λευκές-χρυσές αίθουσες εκπροσώπησης όπου οδηγεί.
Μία ανάβαση στην Κατοικία της Βυρτζβούργης αλλάζει τον τρόπο που βλέπετε την μπαρόκ τέχνη. Η σκάλα του Νόιμαν υψώνεται χωρίς ούτε έναν κίονα στήριξης και από πάνω της απλώνεται η μεγαλύτερη οροφογραφία που έχει ζωγραφιστεί ποτέ.
Η σκάλα του Νόιμαν: ένας θόλος που μοιάζει να αψηφά τη βαρύτητα
Η μεγάλη σκάλα, το Treppenhaus, είναι το πρώτο μεγάλο αρχιτεκτονικό εντυπωσιακό κομμάτι του παλατιού και εκείνο που οι αρχιτέκτονες εξακολουθούν να ταξιδεύουν για να μελετήσουν. Ο Balthasar Neumann, ο επικεφαλής αρχιτέκτονας της Residence, τη σχεδίασε ως μια ενιαία τελετουργική ανάβαση: ξεκινάτε σε μια σχετικά χαμηλή, σκιερή κάτω αίθουσα, στρίβετε σε ένα ευρύχωρο πλατύσκαλο και ανεβαίνετε μέσα σε μια πλημμύρα φωτός κάτω από έναν από τους μεγαλύτερους αυτοφερόμενους θόλους της Ευρώπης. Δεν υπάρχει δάσος από κίονες, ούτε ενδιάμεσο βάθρο που να στηρίζει την οροφή — ολόκληρο το άνοιγμα φέρεται από τον ίδιο τον θόλο, ένα κατόρθωμα μηχανικής τόσο τολμηρό που οι σύγχρονοι του Neumann αμφέβαλλαν ότι θα αντέξει. Η ιστορία ότι προσφέρθηκε να ρίξει πυροβολικό εναντίον του για να αποδείξει την αντοχή του αποτελεί μέρος της παράδοσης του κτιρίου, και είτε είναι κυριολεκτικά αληθινή είτε όχι, αποτυπώνει πόσο τολμηρό φαινόταν το σχέδιο τη δεκαετία του 1740. Η ιδιοφυΐα της σκάλας είναι τόσο θεατρική όσο και δομική. Ο Neumann διαμόρφωσε την ανάβαση έτσι ώστε η οροφή να είναι αρχικά κρυμμένη και να αποκαλύπτεται σταδιακά καθώς ανεβαίνετε, έως ότου στην κορυφή να στέκεστε σε μια φωτεινή, ανοιχτή αίθουσα με τους ζωγραφισμένους ουρανούς απλωμένους από πάνω σας και τίποτα ορατό να τους συγκρατεί. Οι αναλογίες είναι ήρεμες και αβίαστες, φτιαγμένες για μια πομπή καλεσμένων με μπαρόκ ενδυμασία και όχι για ουρά τουριστών, και αυτή η αίσθηση τελετουργίας επιβιώνει. Ανέβετε τα σκαλιά αργά και σκόπιμα, σταματώντας στο πλατύσκαλο για να κοιτάξετε ψηλά καθώς η τοιχογραφία έρχεται στο οπτικό σας πεδίο — αυτή είναι ακριβώς η χορογραφία που είχε στο μυαλό του ο Neumann. Επειδή οι κύριες αίθουσες του κρατικού διαμερίσματος επισκέπτονται αυτόνομα με τον δικό σας ρυθμό, κανείς δεν σας βιάζει σε αυτή τη στιγμή. Αξίζει να φτάσετε με χρόνο για να κάνετε την ανάβαση δύο φορές: μία για να νιώσετε την αποκάλυψη και μία για να σταθείτε ακίνητοι στην κορυφή και απλώς να κοιτάξετε.
Το μεγαλύτερο ταβανόγραφο στον κόσμο
Στην κορυφή του θόλου του Neumann δεσπόζει το έργο που δίνει στον οδηγό αυτόν το όνομά του: η νωπογραφία οροφής που φιλοτέχνησε ο Βενετός δάσκαλος Giovanni Battista Tiepolo το 1752-53. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη νωπογραφία οροφής στον κόσμο, έναν ενιαίο, συνεχή ζωγραφισμένο ουρανό που καλύπτει ολόκληρο τον θόλο πάνω από τη σκάλα με μία μόνο κίνηση. Ο Tiepolo έφτασε στο Würzburg στο απόγειο των δυνάμεών του, φέρνοντας μαζί του τον γιο του Giandomenico ως βοηθό, και εργάστηκε απευθείας πάνω στον νωπό σοβά — κυριολεκτική νωπογραφία, όπου η χρωστική ουσία δένεται με την επιφάνεια καθώς στεγνώνει και κάθε πέρασμα πρέπει να ολοκληρωθεί προτού πήξει ο σοβάς. Αυτή η τεχνική δεν αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις σε μια οροφή τέτοιας κλίμακας, και αυτό είναι εν μέρει που καθιστά το επίτευγμα τόσο εκπληκτικό. Το θέμα είναι οι Τέσσερις Ήπειροι — Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Αμερική — προσωποποιημένες ως μνημειακές μορφές που περιβάλλουν το γείσο, αποδίδοντας φόρο τιμής κάτω από έναν λαμπερό ανοιχτό ουρανό όπου ο Απόλλωνας, ο θεός του ήλιου, ανατέλλει στο κέντρο. Είναι μια αλληγορία ολόκληρου του γνωστού κόσμου να συγκεντρώνεται σε φόρο τιμής, με τον Πρίγκιπα-Επίσκοπο του Würzburg, τον προστάτη που ανέθεσε το έργο, να τιμάται σε ένα πορτρέτο-μετάλλιο που υψώνεται στον αέρα. Αυτό που εντυπωσιάζει πρώτα τους περισσότερους επισκέπτες δεν είναι το θέμα αλλά το φως: ο Tiepolo ζωγράφισε έναν φωτεινό, ασημένιο μεσογειακό ουρανό που μοιάζει να απογειώνει εντελώς την οροφή, διαλύοντας τον συμπαγή θόλο του Neumann σε ανοιχτό αέρα. Τα χρώματα παραμένουν φρέσκα και καθαρά επειδή η αυθεντική νωπογραφία δεν κιτρινίζει όπως το λάδι. Σταθείτε ακριβώς από κάτω και ο ορίζοντας γέρνει προς όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα· ο πίνακας δεν έχει μία μόνο «σωστή» οπτική γωνία — αυτό είναι σκόπιμο· είναι φτιαγμένος για να τον γυρίζεις και να τον διαβάζεις σε κομμάτια, όχι να τον αντικρίζεις από μία σταθερή θέση. Αφιερώστε του αρκετά λεπτά. Όσο περισσότερο κοιτάτε, τόσο περισσότερες μορφές, ζώα και σκηνές της καθημερινότητας αναδύονται από αυτό που αρχικά διαβάζεται ως μία λαμπερή απέραντη έκταση ουρανού.
Πώς να διαβάσετε τους Τέσσερις Ηπείρους — και πού να σταθείτε
Η τοιχογραφία ανταμείβει όποιον την περιηγηθεί με προσοχή. Κάθε ήπειρος καταλαμβάνει μία πλευρά της οροφής πάνω από το γείσο, προσωποποιημένη ως καθιστή γυναικεία μορφή με ένα συμβολικό ζώο και ένα πλήθος συνοδών μορφών, οπότε ο απλούστερος τρόπος να τη διαβάσετε είναι να περπατήσετε την περίμετρο της άνω αίθουσας και να την προσεγγίσετε τοίχο-τοίχο. Η Ευρώπη είναι η πιο μεγαλοπρεπής, παρουσιασμένη ως έδρα των τεχνών, της μουσικής και της Εκκλησίας, θρονιασμένη με αυλική μεγαλοπρέπεια με έναν ταύρο δίπλα της — η ήπειρος που κολακεύει πιο άμεσα τον ίδιο της τον προστάτη, και η πλευρά όπου δοξάζεται ο κυβερνών Πρίγκιπας-Επίσκοπος. Η Ασία καβαλά έναν ελέφαντα, περιτριγυρισμένη από εξωτικά στιγμιότυπα. Η Αφρική κάθεται δίπλα σε μια καμήλα ανάμεσα σε εμπόρους και εμπορεύματα, παραπέμποντας στο εμπόριο και την έρημο. Η Αμερική, η ήπειρος που οι Ευρωπαίοι τότε γνώριζαν λιγότερο, εμφανίζεται ως φτερωτή μορφή καβάλα σε έναν κροκόδειλο, άγρια και μισοεξημερωμένη στη φαντασία της εποχής. Κοιτάξτε επίσης για τις ανθρώπινες πινελιές που έκρυψε ο Tiepolo: στην πλευρά της Ευρώπης είναι όπου ο ζωγράφος τίμησε τους ανθρώπους που έχτισαν την αίθουσα, και λέγεται ότι ο ίδιος ο Neumann απεικονίζεται ανάμεσά τους, ένας σιωπηλός χαιρετισμός από έναν δάσκαλο σε έναν άλλο. Για να τη διαβάσετε σωστά, ξεκινήστε από το πλατύσκαλο όπου η οροφή πρωτοφαίνεται, έπειτα ανεβείτε εντελώς στην κορυφή και περπατήστε αργά κατά μήκος κάθε πλευράς, αφήνοντας κάθε ήπειρο να περάσει πάνω από το κεφάλι σας με τη σειρά. Η καλύτερη ενιαία οπτική γωνία είναι να σταθείτε πίσω από το κιγκλίδωμα στο άνω επίπεδο, όπου μπορείτε να αγκαλιάσετε έναν ολόκληρο τοίχο του ουρανού χωρίς να στραβοκεφάτε υπερβολικά. Επειδή η είσοδος εδώ είναι ελεύθερης περιήγησης, μπορείτε να κάνετε όσους κύκλους θέλετε στην αίθουσα. Φέρτε γυαλιά ανάγνωσης αν τα χρησιμοποιείτε, και αν μπορείτε, ελάτε νωρίτερα ή αργότερα μέσα στην ημέρα, όταν η αίθουσα είναι πιο ήσυχη και μπορείτε να σταθείτε ακίνητοι χωρίς το πλήθος να ρέει γύρω σας.
Η Λευκή Αίθουσα: Το ροκοκό του Bossi σε καθαρό λευκό
Από την κορυφή της σκάλας περνάτε στη Λευκή Αίθουσα, τον Weißer Saal, και η αλλαγή είναι σκόπιμη και δραματική. Μετά το χρώμα και το βάθος του ουρανού του Tiepolo, μπαίνετε σε έναν χώρο δουλεμένο εξ ολοκλήρου στο λευκό — χωρίς επιχρύσωση, χωρίς ζωγραφισμένη οροφή, χωρίς καθόλου χρώμα, μόνο μια εκπληκτική αφρισμένη ροκοκό διακόσμηση από γύψο του Antonio Bossi που καλύπτει τοίχους και θόλο με στροβιλιζόμενα μοτίβα. Είναι ένα δωμάτιο που αναδεικνύει έναν μοναδικό βιρτουόζο σε ένα μοναδικό υλικό. Ο Bossi έπλασε τον γύψο σε τρόπαια, έλικες, φυλλώματα, διακοσμητικά πλαίσια και στρατιωτικά εμβλήματα που μοιάζουν να φυτρώνουν και να καμπυλώνουν σε κάθε επιφάνεια, τόσο περίπλοκα και με τόσο βαθιές τομές που το επίπεδο λευκό πιάνει τις σκιές και διαβάζεται σχεδόν σαν σκαλιστό ελεφαντόδοντο. Στεκόμενος μέσα σε αυτήν, καταλαβαίνεις γιατί οι αρχιτέκτονες την τοποθέτησαν ακριβώς εδώ. Η Λευκή Αίθουσα είναι ένα ξέσπασμα καθαρότητας, μια στιγμή οπτικής ανάπαυλας ανάμεσα στα δύο πιο επιβλητικά δωμάτια του παλατιού — τη σκάλα με τις νωπογραφίες πίσω σας και τη χρυσοποίκιλτη Αυτοκρατορική Αίθουσα μπροστά. Ερχόμενος από τον πανδαιμόνιο χρωμάτων του Tiepolo, το μάτι χαλαρώνει στην ηρεμία του απόλυτου λευκού· προχωρώντας προς το χρυσάφι και το χρώμα του Kaisersaal, η αντίθεση κάνει εκείνον τον χώρο να λάμπει ακόμα πιο έντονα. Είναι μια χορογραφία τόσο προσεγμένη όσο και η αποκάλυψη της σκάλας του Neumann, και ανταμείβει όποιον επιβραδύνει αντί να περάσει βιαστικά. Κοιτάξτε προσεκτικά πόσο τρισδιάστατο γίνεται το διάκοσμο — μέρος του εξέχει σαφώς από τον τοίχο — και τα πολεμικά μοτίβα που υφαίνονται στη διακόσμηση, ένας φόρος τιμής στην κοσμική δύναμη των Πριγκήπων-Επισκόπων παράλληλα με το πνευματικό τους αξίωμα. Η απουσία χρώματος είναι το ζητούμενο: εδώ ο γύψος δεν αντιμετωπίζεται ως φόντο αλλά ως ολόκληρη η τέχνη του δωματίου, και λίγα δωμάτια οπουδήποτε αφήνουν έναν γυψοτεχνίτη να μιλήσει τόσο ολοκληρωτικά μόνος του.
Η Αυτοκρατορική Αίθουσα: Ο Tiepolo επιστρέφει στο χρυσό
Πέρα από τη Λευκή Αίθουσα βρίσκεται η τελετουργική καρδιά του παλατιού, η Αυτοκρατορική Αίθουσα ή Kaisersaal — ένας ωοειδής, πλούσια χρωματισμένος, επιχρυσωμένος και μαρμαροστρωμένος χώρος που πολλοί θεωρούν το ωραιότερο κοσμικό μπαρόκ εσωτερικό της Γερμανίας. Εδώ ο Tiepolo ξαναπιάνει τα πινέλα του και, μετά την κοσμική αλληγορία της σκάλας, στρέφεται στην ιστορία, ζωγραφίζοντας σκηνές που δοξάζουν τη θέση της Würzburg εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η οροφή και οι δύο μεγάλες τοιχογραφίες συνυφαίνουν τη ζωγραφισμένη αρχιτεκτονική με το πραγματικό επιχρυσωμένο στόκο τόσο απρόσκοπτα, που με την πρώτη ματιά είναι πραγματικά δύσκολο να διακρίνεις πού τελειώνει ο σοβάς και πού αρχίζει το χρώμα — οι μορφές μοιάζουν να γέρνουν έξω από ζωγραφισμένα μπαλκόνια στον πραγματικό χώρο της αίθουσας. Τα ιστορικά θέματα φτάνουν πίσω στον δωδέκατο αιώνα και στη βασιλεία του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα, ανακαλώντας τη στιγμή που στον επίσκοπο της Würzburg απονεμήθηκε η κοσμική εξουσία επί του γειτονικού δουκάτου και, στον απέναντι τοίχο, τον αυτοκρατορικό γάμο του Βαρβαρόσσα με τη Βεατρίκη της Βουργουνδίας, που εορτάστηκε με τη μεγαλοπρέπεια μιας μεγάλης αυλικής τελετής. Το μήνυμα προς κάθε επισκέπτη του 18ου αιώνα ήταν σαφές: οι πρίγκιπες-επίσκοποι της Würzburg δεν ήταν επαρχιακοί κληρικοί αλλά πρίγκιπες της Αυτοκρατορίας, με μια γενεαλογία προνομίων που εκτεινόταν αιώνες πίσω. Ο Tiepolo ντύνει αυτά τα μεσαιωνικά γεγονότα με τα μετάξια και το φως της δικής του Βενετίας, κάτι που μόνο προσθέτει στη λαμπρότητα. Αφιερώστε χρόνο στις μεταβάσεις ανάμεσα στο χρώμα, την επιχρύσωση και το χρωματιστό μάρμαρο, και κάντε ένα βήμα πίσω στο κέντρο του ωοειδούς για να δείτε πώς ολόκληρη η αίθουσα συνθέτεται ως ένα ενιαίο σύνολο. Η Kaisersaal είναι εκεί όπου τα δύο μεγάλα θέματα του παλατιού — η καλλιτεχνία του Tiepolo και η φιλοδοξία των επισκόπων-πριγκίπων του — συναντώνται πληρέστερα, και αποτελεί το φυσικό αποκορύφωμα της τελετουργικής διαδρομής που ξεκινά από τη σκάλα από κάτω.
Το Καθρεφτοδοχείο: μια αίθουσα ανακατασκευασμένη από θραύσματα
Ανάμεσα στα υπόλοιπα διαμερίσματα ξεχωρίζει το Καθρεφτούν Καταφύγιο, το Spiegelkabinett, ένα από τα πιο εκθαμβωτικά μικρά δωμάτια ολόκληρου του ανακτόρου και ένα μάθημα για όσα χάθηκαν και ξανακερδήθηκαν εδώ. Πρόκειται για έναν χώρο-κόσμημα, με τοίχους επενδυμένους με καθρέφτες που φέρουν ζωγραφική στην πίσω όψη — μια απαιτητική τεχνική όπου ο καλλιτέχνης εργάζεται ανάποδα, με αντίστροφη σειρά, στην πίσω πλευρά του γυαλιού, ώστε η τελική σκηνή να φαίνεται μέσα από την επιφάνεια, με τον καθρέφτη πίσω της να αντανακλά φως και είδωλα. Το αποτέλεσμα είναι μια ιριδίζουσα, φωτισμένη με κεριά φαντασία χρώματος και επιχρύσωσης που πολλαπλασιάζει κάθε φλόγα και κάθε μορφή ατέλειωτα γύρω από το δωμάτιο. Αυτό που το καθιστά ιδιαίτερα συγκινητικό είναι ότι σχεδόν τίποτα από όσα βλέπετε δεν είναι αυθεντικό. Το Καθρεφτούν Καταφύγιο καταστράφηκε το 1945, και ό,τι στέκεται σήμερα είναι μια επίπονη αναδημιουργία, χτισμένη μέσα σε χρόνια από σωζόμενα θραύσματα και παλιές φωτογραφίες, από τεχνίτες που επανέμαθαν τεχνικές που είχαν σχεδόν χαθεί. Το να το γνωρίζεις αυτό αλλάζει τον τρόπο που το κοιτάς: δεν είναι απλώς ένα όμορφο δωμάτιο, αλλά ένα μνημείο στην υπομονή της αποκατάστασης και στην άρνηση να έχει ο πόλεμος τον τελευταίο λόγο. Το Καθρεφτούν Καταφύγιο είναι ένα από τα δωμάτια που προσεγγίζονται μόνο μέσω των ξεναγήσεων που περιλαμβάνονται στο εισιτήριό σας και πραγματοποιούνται σε συγκεκριμένες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας, στα γερμανικά και στα αγγλικά, γι' αυτό αξίζει να ελέγξετε τις ώρες ξενάγησης της ημέρας κατά την άφιξή σας και να οργανώσετε την επίσκεψή σας γύρω από αυτές. Είναι ένας μικρός χώρος και ο αριθμός των επισκεπτών περιορισμένος, γεγονός που κάνει τη στιγμή της εισόδου ακόμα πιο αξέχαστη. Αν δείτε μόνο ένα από τα δωμάτια με ξενάγηση, ας είναι αυτό — ελάχιστοι εσωτερικοί χώροι αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία του ανακτόρου, μεγαλοπρέπεια, καταστροφή και αναγέννηση, τόσο ολοκληρωμένα μέσα σε έναν μόνο λαμπερό χώρο.
Πώς η σκάλα επέζησε το 1945
Ο λόγος που μπορείτε σήμερα να σταθείτε κάτω από τη νωπογραφία του Τιέπολο είναι μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες επιβίωσης της ευρωπαϊκής τέχνης. Τον Μάρτιο του 1945 η Residence βομβαρδίστηκε σφοδρά και μεγάλο μέρος της κάηκε· η οροφή κατέρρευσε και η φωτιά κατέστρεψε τα κρατικά διαμερίσματα, εξαφανίζοντας ολοσχερώς εσωτερικούς χώρους όπως το Καθρεφτούν Αίθουσα. Ωστόσο, το μεγάλο κλιμακοστάσιο του Νόιμαν άντεξε. Η ίδια ρωμαλέα, αυτοφερόμενη κατασκευή που είχε εκπλήξει τους συγχρόνους του το κράτησε όρθιο μέσα στην καταστροφή, και επειδή ο θόλος έμεινε όρθιος, η νωπογραφία που ήταν ζωγραφισμένη πάνω του επέζησε μαζί του, σε μεγάλο βαθμό άθικτη πάνω από τα ερείπια. Στον άμεσο απόηχο, η εκτεθειμένη οροφή ήταν απελπιστικά ευάλωτη — ανοιχτή στον ουρανό, στη βροχή, στον παγετό και σε έναν επερχόμενο χειμώνα που θα μπορούσε να τελειώσει ό,τι άρχισαν οι βόμβες. Μια πρόχειρη στέγη υψώθηκε πάνω από το κατεστραμμένο κτίριο για να προστατεύσει το έργο τους κρύους μήνες, ένα επείγον μέτρο που σχεδόν σίγουρα έσωσε τη νωπογραφία για τις δεκαετίες ανασυγκρότησης που ακολούθησαν. Αυτό που ήρθε μετά ήταν μία από τις πιο φιλόδοξες και μακροχρόνιες προσπάθειες αναστήλωσης της Γερμανίας. Με τα χρόνια, τα κρατικά δωμάτια ξαναχτίστηκαν και η διακόσμησή τους αποκαταστάθηκε — μέρος της, όπως το Καθρεφτούν Αίθουσα, αναδημιουργήθηκε χειρωνακτικά από θραύσματα και φωτογραφίες. Αυτή η δουλειά είναι ο λόγος που η Residence ήταν από τους πρώτους γερμανικούς χώρους που εγγράφηκαν στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το 1981 — αναγνωρισμένη όχι μόνο για ό,τι πέτυχαν ο Νόιμαν και ο Τιέπολο, αλλά και για την εξαιρετική φροντίδα με την οποία επανήλθε στη ζωή. Κρατήστε αυτή την ιστορία στο μυαλό σας καθώς ανεβαίνετε. Ο φωτεινός ουρανός από πάνω είναι το πρωτότυπο, ζωγραφισμένο το 1752-53 και ποτέ δεν χάθηκε· τα επιχρυσωμένα και καθρεφτισμένα δωμάτια γύρω του είναι, σε μεγάλο βαθμό, μια ανάσταση. Βλέποντάς τα μαζί, η σωζόμενη νωπογραφία και οι ξαναχτισμένες αίθουσες κάνουν το παλάτι έναν τόπο για την αντοχή όσο και για την ομορφιά — ο λόγος που μια αργή, προσεκτική επίσκεψη εδώ μένει μαζί σας πολύ αφού φύγετε.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι η νωπογραφία της οροφής του Τιέπολο πραγματικά η μεγαλύτερη στον κόσμο;
Ναι. Η νωπογραφία που ζωγράφισε ο Τζοβάνι Μπατίστα Τιέπολο πάνω από το μεγάλο κλιμακοστάσιο το 1752-53 είναι η μεγαλύτερη νωπογραφία οροφής στον κόσμο, καλύπτοντας ολόκληρο τον αστήρικτο θόλο του Νόιμαν σε έναν συνεχή ζωγραφισμένο ουρανό. Απεικονίζει τις Τέσσερις Ηπείρους να αποτίουν φόρο τιμής και παραμένει το πρωτότυπο έργο, που επέζησε της πυρκαγιάς του 1945.
Πού πρέπει να σταθώ για να δω καλύτερα τη νωπογραφία του κλιμακοστασίου;
Ανεβείτε αργά και παρακολουθήστε τη νωπογραφία να εμφανίζεται καθώς ανεβαίνετε, έπειτα περπατήστε την περίμετρο του άνω διαδρόμου για να διαβάσετε κάθε ήπειρο με τη σειρά. Οι πιο καθαρές θέες είναι από απόσταση από το κιγκλίδωμα στο πάνω επίπεδο. Η είσοδος είναι ελεύθερη περιήγηση, οπότε μπορείτε να κάνετε κύκλο και να κοιτάτε ψηλά όσο θέλετε.
Είναι όλα τα δωμάτια ελεύθερης περιήγησης;
Τα κύρια κρατικά δωμάτια — το κλιμακοστάσιο με τη νωπογραφία του Τιέπολο, η Λευκή Αίθουσα και η Αυτοκρατορική Αίθουσα — επισκέπτονται ελεύθερα με τον δικό σας ρυθμό. Ορισμένα άλλα δωμάτια, συμπεριλαμβανομένου του Καθρεφτούν Αίθουσα, είναι προσβάσιμα μόνο με ξεναγήσεις που περιλαμβάνονται στο εισιτήριό σας και πραγματοποιούνται σε συγκεκριμένες ώρες στα γερμανικά και στα αγγλικά.
Είναι το Καθρεφτούν Αίθουσα πρωτότυπο;
Όχι. Το Καθρεφτούν Αίθουσα καταστράφηκε στον βομβαρδισμό του 1945 και αναδημιουργήθηκε με κόπο επί χρόνια από σωζόμενα θραύσματα και παλιές φωτογραφίες. Αυτό που βλέπετε είναι μια πιστή ανακατασκευή του εσωτερικού με καθρέφτες με ανεστραμμένη ζωγραφική — ένα από τα πιο εκθαμβωτικά δωμάτια του παλατιού και ένα μνημείο στην κλίμακα της μεταπολεμικής αποκατάστασης.
Πόσο χρόνο πρέπει να αφιερώσω για τα καλλιτεχνικά highlights;
Αφιερώστε τουλάχιστον 90 λεπτά έως δύο ώρες. Το κλιμακοστάσιο και η νωπογραφία ανταμείβουν το να σταθείτε ακίνητοι και να κοιτάξετε δύο φορές, και η Λευκή Αίθουσα, η Αυτοκρατορική Αίθουσα και τα δωμάτια με ξενάγηση αξίζουν το καθένα τον χρόνο τους χωρίς βιασύνη. Αν θέλετε το Καθρεφτούν Αίθουσα, ελέγξτε τις ώρες των περιλαμβανόμενων ξεναγήσεων της ημέρας όταν φτάσετε και προγραμματίστε ανάλογα.